Waar is Richard? In Flevoland! (deel 3)

Fietsen over veilige, vlakke fietspaden en rustige landweggetjes, langs groene velden, met wind mee, stoppen voor een gezellige babbel met een aardappelboer, pauzeren voor koffie en appeltaart bij een werelderfgoed dorp en uiteindelijk, na 90 kilometers, slapen in een gezellige chalet. Nog een dag op het Pieperpad.

Ten zuiden van Lemmer, tussen Marknesse en Ens, ligt de boerderij van de familie Vos. Niek Vos is ongeveer 40 jaar boer in Flevoland. Voor die tijd waren hier geen boerderijen, er was geen Flevoland. Het lag nog onder de Zuiderzee.

Op de basisschool in Melbourne hebben we geleerd over het droogleggen van de Zuiderzee. Ik had nooit begrepen precies hoe het allemaal werkte. Het zoute zand van de zeebodem is toch geen ideale basis voor een aardappelboerderij?

Maar tarwe, biet, wortel en aardappelgewassen hebben tegenwoordig weinig aanmoediging nodig om uit de rijke Flevoland grond te springen. Hoe komt dat?

'Heel veel koeienmest,' aldus Niek, die de afgelopen 20 jaar organisch heeft gekweekt. Niek verteld over de biologisch-dynamische ideeën van Rudolf Steiner. Ik kende hem als pedagoog, maar in mijn onwetendheid wist ik niets van zijn rol als vader van de biologische landbouw.

'Opmerkelijk is dat iemand die geen boer was toch gelijk zou kunnen hebben,' zegt Niek.

Zijn buren bestrijden onkruid en ziekten op de gemakkelijke manier. Ze pompen kunstmest in de bodem en spuiten gewassen met chemische bestrijdingsmiddelen. 'Het is moeilijker om alles mechanisch op een biologische boerderij te doen, maar gelukkig laat een goed aardappelgewas niet veel onkruid toe om te groeien. Wortelen eisen meer werk.'

Niek doet veel aan het ontwikkelen van nieuwe ziekte-resistente aardappelsoorten. Hij laat me bakken zien waarin honderden kleine plantjes staan. 'Elke plant hier is een andere ras. Welke is volgens jou de beste? Let op, het is niet altijd de grootste of de groenste.'

Natuurlijk heb ik geen idée. Ik laat de beslissingen aan de deskundige over, wens hem geluk en fiets verder.

Navigatie langs de dijk van het Ketelmeer is gemakkelijk, totdat de Pieperpadgids me rechtsaf stuurd richting Schokland. Ik hoop dat de omleiding de moeite waard is. Natuurlijk is dat zo. Die Pieperpadplanners versturen ons altijd naar interessante plaatsen.

Schokland was een eiland tot dat het gebied in 1942 droog werd gelegd. Nu is het een groep houten huizen, een mooie kerk en een bos op een kleine door velden omringde heuvel. Schokland was het eerste door UNESCO verklaarde werelderfgoed van Nederland. Het eten bij de cafe is goed en ik geniet van de moderne beeldenkunst buiten de kleine kerk, inmiddels is het een museum geworden.

Van Schokland rij ik over de brug naar Lelystad. Het is een moderne stad, ook recent van de zeebodem gestegen, dus mist het de oude wereld charme van andere Nederlandse steden.

Maar Doors Logies ligt op de rand van de stad, en onze slaapkamer geeft uitzicht op onwaarschijnlijke groene velden.

Nog een dag, nog een fietstraject. Zijn ze in Nederland allemaal zo leuk?

To be continued!

Lees de originele, Engelse tekst op Richard's blog: http://richardtulloch.wordpress.com